რა არის ჰალფტონი: როგორ მუშაობს ბეჭდური ეფექტი და როგორ შევქმნათ

მოკლე პასუხი

ჰალფტონი უწყვეტი ტონის შთაბეჭდილებას ქმნის საღებავით, რომელიც ქაღალდზე ან არის, ან არ არის. გამოსახულება პატარა უჯრების ბადედ იყოფა და თითოეულ უჯრაში ერთი წერტილი იხატება, რომლის ფართობიც იმაზეა დამოკიდებული, რამდენად მუქია გამოსახულების ეს ადგილი: 20%-იანი ნაცრისფერი იქცევა წერტილად, რომელიც უჯრის დაახლოებით მეხუთედს ფარავს, 90%-იანი ჩრდილი კი იმდენად დიდ წერტილად, რომ უჯრას თითქმის მთლიანად ავსებს. კითხვის ჩვეულებრივი მანძილიდან თვალი წერტილებსა და ქაღალდს ნაცრისფერ ტონად აერთიანებს. ფერად ბეჭდვაშიც იგივე ხდება, ოღონდ ოთხი ბადით: თითო ცისფერი (cyan), მეწამული (magenta), ყვითელი და შავი საღებავისთვის. თითოეული ბადე თავისი კუთხით არის მობრუნებული.

ქვემოთ აღწერილი ყველა პარამეტრის გამოცდა შეგიძლიათ ამ საიტის უფასო ჰალფტონის გენერატორში: ის ბრაუზერში მუშაობს და შედეგს PNG ან SVG ფორმატში ინახავს.

საიდან გაჩნდა ჰალფტონი

პრობლემის არსი მარტივი იყო: საბეჭდი მანქანა საღებავს მთლიან ფენად ადებს, ფოტოსურათი კი ნაცრისფრის უწყვეტი გადასვლებისგან შედგება. ხაზოვანი ნახატის გრავირება და დაბეჭდვა შეიძლებოდა, ფოტოსურათისა — არა, სანამ ვინმემ არ მოიფიქრა, როგორ ექცია ნაცრისფერი ტონი ნახატად.

• 1852 წელი. უილიამ ჰენრი ფოქს ტალბოტმა ფოტოგრავირების პატენტში შესთავაზა „ფოტოგრაფიული ბადეები ან საბურველები“, რომლებიც ღრმა ბეჭდვის (intaglio) ფორმაზე გამოსახულებას დაანაწევრებდა. ვიქტორიისა და ალბერტის მუზეუმში (V&A) ინახება ტალბოტის ფოტოგლიფური გრავიურა გვიმრების გამოსახულებით, შესრულებული დაახლოებით 1858 წელს ქსოვილის რასტრით (მასზე გაკეთებულ წარწერაში „კრეპის საბურველია“ ნახსენები); მუზეუმის ერთ-ერთი წინანდელი ექსპოზიციის ეტიკეტზე აღწერილია, როგორ აფარებდა ტალბოტი გამოსახულებას იშვიათად ნაქსოვ ქსოვილს, რათა მთლიანი ფართობები პატარა, საღებავის შემკავებელ უბნებად დაშლილიყო.
• 1880 წლის 4 მარტი. ნიუ-იორკულმა გაზეთმა Daily Graphic საინფორმაციო ფოტოსურათი „A Scene in Shantytown“ („სცენა ღარიბთა უბანში“) გრავიურის ნაცვლად ჰალფტონის სახით დაბეჭდა. მას, როგორც წესი, აშშ-ის გაზეთში დაბეჭდილ პირველ ჰალფტონურ საინფორმაციო ფოტოს უწოდებენ.
• 1881–1882 წლები. ფრედერიკ აივზმა 1881 წელს კომერციულად წარმატებული წერტილოვანი პროცესი დააპატენტა, გეორგ მაიზენბახმა კი 1882 წელს გერმანიაში თავისი „ავტოტიპიის“ პატენტი მიიღო: ამ მეთოდში ერთხაზოვან რასტრს ექსპონირების დროს აბრუნებდნენ და ჯვარედინ ბადეს იღებდნენ. შემდეგ აივზი ლუის და მაქს ლევებთან ერთად მუშაობდა ჯვარედინხაზოვანი რასტრების გამოგონებასა და მათ კომერციულ წარმოებაზე.

ამ პროცესს ერთი გამომგონებელი არ ჰყავს. კორნელის უნივერსიტეტი, რომლის ფოტოლაბორატორიაშიც აივზი 1874-დან 1878 წლამდე მუშაობდა, გამოგონებას მას მიაწერს და მიიჩნევს, რომ ის სწორედ იქ შეიქმნა; სხვა ისტორიული მიმოხილვები დამსახურებას ტალბოტს, მაიზენბახსა და ლევებს მიაწერს, ასევე უფრო ადრეულ ექსპერიმენტატორებს, მაგალითად, კანადაში მოღვაწე უილიამ ლეგოს, რომლის ჰალფტონი პრინც არტურის გამოსახულებით 1869 წელს დაიბეჭდა. ეს პრინციპი ფოტოების ბეჭდვისას დღესაც გამოიყენება.

როგორ მუშაობს AM ჰალფტონი: უჯრები და წერტილები

კლასიკურ მეთოდს AM (ამპლიტუდურ-მოდულირებული) რასტრირება ჰქვია: წერტილებს შორის მანძილი უცვლელია, ზომა კი იცვლება. წარმოიდგინეთ გამოსახულებაზე დადებული კვადრატული ბადე. თითოეული კვადრატი რასტრის უჯრაა. რასტრი თითოეული უჯრისთვის ადგენს მის ქვეშ არსებულ საშუალო ტონს და ცენტრში ერთ წერტილს ხატავს, ისეთი ზომისას, რომ საღებავით დაფარული ფართობი ამ ტონს უდრიდეს. ღია უბნებში წერტილები სულ პაწაწინაა, შუა ტონებში თითქმის ეხება ერთმანეთს, ჩრდილებში კი იმდენად დიდია, რომ დარჩენილი ქაღალდი მხოლოდ პატარა ღია ღრიჭოებად ჩანს.

მრგვალი წერტილები მეზობლებს დაახლოებით 78,5%-იანი დაფარვისას ეხება (კვადრატში ჩახაზული წრის ფართობი კვადრატის ფართობის π/4-ია). ამ ზღვრის მიღმა წერტილები ერთმანეთს ერწყმის და მუქ ველს ქმნის, რომელშიც ღრიჭოები რჩება. სწორედ ამიტომ გამოიყურება ჰალფტონი ჩრდილებში სხვაგვარად, ვიდრე ღია ტონებში.

LPI, DPI და PPI

ამ სამ რიცხვს მუდმივად ურევენ ერთმანეთში:

ჰალფტონის წერტილი მოწყობილობის წერტილებისგან შედგება. თუ ფორმების ჩამწერი მოწყობილობა 2400 dpi გარჩევადობით მუშაობს, რასტრი კი 150 lpi-ია, თითოეული უჯრის სიგანე 2400 ÷ 150 = 16 მოწყობილობის წერტილია. მაშასადამე, უჯრაში შეიძლება 16 × 16 = 256 წერტილის ჩართვა, რაც სუფთა ქაღალდთან ერთად ტონის 257 შესაძლო დონეს იძლევა. თუ იმავე ლინიატურისას მოწყობილობის გარჩევადობას 1200 dpi-მდე დავწევთ, უჯრა მხოლოდ 8 × 8 იქნება, ანუ 65 დონე, და მდორე გრადიენტებზე შეიძლება საფეხურები გამოჩნდეს. სწორედ ლინიატურასა და ტონის საფეხურების რაოდენობას შორის ამ კომპრომისის გამო სჭირდება წვრილ რასტრს მაღალი გარჩევადობით გამოყვანა.

მაღალი LPI უფრო წვრილ დეტალებსა და ნაკლებად შესამჩნევ წერტილებს ნიშნავს, მაგრამ მხოლოდ მაშინ, თუ ქაღალდი და საბეჭდი მანქანა ამ წერტილებს იჭერს. CUNY City Tech-ის სახელმძღვანელოში გარჩევადობის შესახებ აღნიშნულია, რომ გაზეთებში წერტილები ერთმანეთისგან შორს დგას, რადგან იაფი ქაღალდი საღებავს ისრუტავს და აფართოებს.

წერტილის მატება

დაბეჭდილი წერტილები ფაილსა თუ საბეჭდ ფორმაზე არსებულ წერტილებზე დიდი გამოდის. ბეჭდვაში ამას წერტილის მატებას (dot gain) ან ტონის მნიშვნელობის ზრდას (tone value increase) უწოდებენ: თუ 30%-იანი წერტილი 50%-ად დაიბეჭდა, მატება 20 პროცენტული პუნქტია. ნაწილობრივ ეს ფიზიკური მოვლენაა (საღებავი ქაღალდში იჟღინთება და საბეჭდი მანქანის წნევის ქვეშ იშლება), ნაწილობრივ კი ოპტიკური: სინათლე ქაღალდის შიგნით, ყოველი წერტილის გარშემო იბნევა, ამიტომ წერტილები იმაზე მეტ სინათლეს შთანთქავს, ვიდრე მათი ზომიდან გამომდინარეობს. ეს მოვლენა იულ–ნილსენის (Yule–Nielsen) ეფექტის სახელით არის ცნობილი.

მატება ყველაზე დიდია შუა ტონებში, დაახლოებით 40–60%-ის ფარგლებში: აქ წერტილებს კიდეების ჯამური სიგრძე ყველაზე მეტი აქვს, საღებავი კი სწორედ კიდეებიდან იშლება. უფრო მაღალ დაფარვაზე წერტილები ერთმანეთს ეხება და თავისუფალი კიდე მცირდება. ბეჭდვისწინა მომზადების (prepress) პროგრამები ამას ტონის მრუდებით აკომპენსირებს, რომლებიც თითოეული მანქანისა და ქაღალდისთვის ცალკე იგება, ამიტომ ერთი პირობებისთვის მომზადებული ფაილი სხვა პირობებში შეიძლება ზედმეტად მუქად დაიბეჭდოს.

რასტრის კუთხეები, მუარი და როზეტები

როცა ორი რეგულარული ნახატი ერთმანეთს თითქმის ერთნაირი კუთხით ან სიხშირით ედება, ისინი მესამე, უფრო მსხვილ ნახატს ქმნის — მუარს. ეს იგივე ძგერის ეფექტია, რომელსაც ერთმანეთზე გადაფარებულ ორ კოღოს ბადეზე ხედავთ. ოთხფერიან ბეჭდვაში ერთმანეთზე ოთხი ბადე ლაგდება, ამიტომ მათი კუთხეები ფრთხილად უნდა შეირჩეს.

ფართოდ გავრცელებული ნაკრები, რომელიც Eastman Kodak-ის ბეჭდვის ერთ-ერთ პატენტშია მოყვანილი, ასეთია:

რატომ სწორედ ეს კუთხეები:

• 30° ყველაზე შესამჩნევ საღებავებს შორის. ცისფერი, მეწამული და შავი ერთმანეთისგან 30°-ით არის დაშორებული. ასეთი დაშორებისას ინტერფერენცია პატარა, რეგულარულ, ყვავილის მსგავს ჯგუფად იქცევა, რომელსაც როზეტი ჰქვია. ის იმდენად წვრილია, რომ ფაქტურად აღიქმება და არა თვალსაჩინო ტალღად. Kodak-ის პატენტი ამას „ვიზუალურად სასიამოვნო როზეტულ სტრუქტურას“ უწოდებს.
• მხოლოდ სამი ეტევა. კვადრატული ბადე ყოველ 90°-ში მეორდება, ამიტომ 30°-იანი ბიჯით ადგილი ზუსტად სამ საღებავს ჰყოფნის. მეოთხე რომელიმე მათგანთან უფრო ახლოს უნდა დადგეს.
• ყვითელს ცუდი ადგილი ხვდება. ყვითელი ყველაზე ღია საღებავია, ამიტომ პატენტი მას 0°-ზე ათავსებს, მეზობლებიდან 15°-ით დაშორებით, სადაც მისი მუარი ყველაზე ძნელად შესამჩნევია.
• შავს 45° ეკუთვნის. იგივე პატენტი 0°-ს „ძალიან შესამჩნევ კუთხეს“ უწოდებს, ამიტომაც ეძლევა ის ყველაზე ღია საღებავს. ყველაზე მუქი საღებავი 45°-იან დიაგონალზე დგება, რომელიც ტრადიციულად ყველაზე ნაკლებად თვალში საცემ კუთხედ ითვლება.

კვადრატული ბადე 90°-ით მობრუნების შემდეგ ისევ ისე გამოიყურება, ამიტომ 15° და 105° ერთსა და იმავე რასტრს აღწერს. ამით აიხსნება, რომ სხვადასხვა პროგრამა ფაქტობრივად ერთი და იმავე ნაკრებისთვის სხვადასხვა რიცხვს უთითებს. მნიშვნელობა აქვს შეთავსებასაც (registration): Kodak-ის პატენტში აღნიშნულია, რომ ფორმების აცდენამ ზოგიერთ შედგენილ ფერში შეიძლება ყვითელი რასტრის მუარი გამოაჩინოს. საბოლოო კუთხეებს თქვენი სტამბა ან RIP წყვეტს; ოთხფერიანი (CMYK) ბეჭდვისას დიზაინერს მათი დაყენება იშვიათად უწევს.

FM და სტოქასტური რასტრირება

FM (სიხშირულ-მოდულირებული), ანუ სტოქასტური რასტრირება საპირისპირო პრინციპით მუშაობს: კლასიკურ (პირველი რიგის) FM-ში ყველა წერტილი ერთნაირად პატარაა, ტონს კი ის განსაზღვრავს, რამდენი წერტილი მოდის მოცემულ ფართობზე. წერტილები ბადეზე კი არა, ფსევდოშემთხვევით არის განლაგებული.

• რასტრის კუთხეები აქ არ არსებობს, ამიტომ არც რასტრირებით გამოწვეული მუარი ჩნდება და არც როზეტები.
• ფორმებს შორის აცდენა მაინც რჩება, თუმცა ნაკლებად შესამჩნევია.
• წერტილები უმცირესია. CUNY-ის სახელმძღვანელო 10–60 მკმ-ის დიაპაზონს ასახელებს, რაც AM რასტრისთვის დაახლოებით 480–120 lpi-ს შეესაბამება.
• ასეთი პაწაწინა წერტილების შენარჩუნება ფორმაზე და ბეჭდვისას უფრო რთულია. Wasatch-ის RIP პროგრამის დოკუმენტაციაში აღნიშნულია, რომ პირველი რიგის სტოქასტური რასტრების შესაძლებლობებს წერტილის მატება ზღუდავს, მეორე რიგის რასტრები კი შუა ტონებში წერტილის ზომას ზრდის, რათა წერტილის მატების მრუდი გაათანაბროს.

ჭავლური ბეჭდვაც მსგავსად მუშაობს: CUNY-ის სახელმძღვანელო მას FM რასტრირების პრაქტიკულად იდენტურს უწოდებს, თუმცა ბევრი ჭავლური პრინტერი წვეთის ზომასაც ცვლის. მაგრამ როცა „ჰალფტონის ეფექტზე“ დიზაინის სტილის მნიშვნელობით საუბრობენ, თითქმის ყოველთვის მრგვალი წერტილების თვალსაჩინო AM ბადეს გულისხმობენ და არა FM-ს.

ჰალფტონი ბეჭდვისთვის და ეკრანისთვის

ერთი და იგივე სიტყვა ორ სხვადასხვა ამოცანას აღნიშნავს.

ბეჭდვის პროცესში ჰალფტონი უხილავი ინფრასტრუქტურაა. თქვენ საჭირო გარჩევადობის უწყვეტტონიან გამოსახულებას აბარებთ, სტამბის RIP კი მას საბეჭდი მანქანის ლინიატურით არასტრირებს. წერტილებს თავად არ ამატებთ.

ვიზუალურ ეფექტში კი წერტილები თავად არის მთავარი. მათ განზრახ დიდს აკეთებთ, რომ წერტილებად აღიქმებოდეს, შედეგს კი მზა ნამუშევრად გადასცემთ. ეს ეკრანზეც მუშაობს და ბეჭდვაშიც, ორი დათქმით:

• ეკრანზე ყოველი წერტილი პიქსელებით იხატება. თუ ბრაუზერი ან სოციალური ქსელი სურათის ზომას გადაითვლის (resampling), წერტილების ბადე პიქსელების ბადესთან ინტერფერენციაში შედის და მუარი ჩნდება. ექსპორტი ზუსტად იმ ზომით გააკეთეთ, რომლითაც სურათი გამოჩნდება, ან გამოიყენეთ SVG, რომ წერტილები ნებისმიერ ზომაზე გეომეტრიულად სუფთა დარჩეს.
• ბეჭდვაში პიქსელურ ფაილს, რომელშიც წერტილებს ანტიალიასინგის ნაცრისფერი კიდეები აქვს, სტამბა ხელახლა არასტრირებს, ასე რომ RIP თქვენი მსხვილი რასტრის შიგნით და გარშემო საკუთარ წვრილ ჰალფტონს ხატავს. სუფთა შედეგისთვის საჭიროა მთლიანი საღებავით შევსებული წერტილები — ვექტორი (SVG ან PDF) ან 1-ბიტიანი bitmap საბოლოო საბეჭდი ზომით — და წერტილების ნახატი, რომელიც საბეჭდი მანქანის რასტრზე გაცილებით მსხვილია.

ამოსავალი პარამეტრები დიზაინერებისთვის

ეს ამოსავალი მნიშვნელობებია, რომლებიც უნდა გამოსცადოთ და მოარგოთ; ისინი არც გაზომვებია და არც სტანდარტები. თქვენი სტამბის სპეციფიკაციას ყოველთვის უპირატესობა აქვს.

ცხრილის პირველ რიგებში მოცემული საბეჭდი ლინიატურები Wikipedia-ის ინგლისურენოვანი სტატიის „Halftone“ ტიპური გარჩევადობების ცხრილიდანაა. თავად ამ ცხრილს Wikipedia-ში აქვს მონიშვნა, რომ წყაროს მითითება სჭირდება, ამიტომ ეს მნიშვნელობები სტამბასთან საუბრამდე საკონტროლო ორიენტირად გამოიყენეთ.

ხშირი შეცდომები

1. DPI-ის, PPI-ისა და LPI-ის ერთ რიცხვად აღქმა. 300 ppi გამოსახულება „300 ხაზით“ არ იბეჭდება. ჯერ ლინიატურა დააზუსტეთ, შემდეგ კი გამოსახულების ზომა მას მოარგეთ.
2. ჯერ რასტრირება, მერე მასშტაბირება. ზომის გადათვლა წერტილების კიდეებს ბინდავს და მუარს ქმნის. ჯერ საბოლოო ზომა დააყენეთ, შემდეგ კი ეფექტი გამოიყენეთ.
3. შედეგის JPEG-ში შენახვა. JPEG-ის შეკუმშვა წერტილების მკვეთრ კიდეებს ბლანდავს და ბლოკოვან ხმაურად აქცევს. პიქსელური ფაილისთვის PNG გამოიყენეთ, ვექტორისთვის — SVG ან PDF.
4. წერტილის მატების უგულებელყოფა. ჰალფტონი, რომელიც ეკრანზე დაბალანსებული ჩანს, დაბეჭდვისას შუა ტონებში შეიძლება ზედმეტად მუქი გამოვიდეს, განსაკუთრებით უცარცო ქაღალდზე. შუა ტონები გაანათეთ ან უფრო მსხვილი რასტრი აირჩიეთ.
5. ორი რასტრის ერთნაირ ან თითქმის ერთნაირ კუთხეზე დაყენება. ამას მუარის ფართო ტალღები მოჰყვება. შესამჩნევ ფერებს შორის 30° დატოვეთ, თუ სწორედ ტალღა არ არის თქვენთვის სასურველი ეფექტი.
6. დაბეჭდილი ფოტოების სკანირება დერასტრირების გარეშე. სკანერის პიქსელების ბადე დაბეჭდილ წერტილებთან ინტერფერენციაში შედის. ჩართეთ სკანერის დერასტრირების (descreen) ფუნქცია ან აიღეთ ისეთი წყარო, რომელიც ჯერ არ დაბეჭდილა.
7. პროცესისთვის ზედმეტად წვრილი რასტრი. შელკოგრაფიისთვის ან საოფისე პრინტერისთვის გაგზავნილ 150 lpi ფაილში წერტილებს შორის სივრცე შეიძლება საღებავით ამოივსოს. ლინიატურა გამოყვანის მეთოდს მოარგეთ.

როგორ აგებს ეფექტს ამ საიტის გენერატორი

ჰალფტონის გენერატორი WebGL ინსტრუმენტია: ფრაგმენტული შეიდერი (fragment shader) GPU-ზე თითოეული გამომავალი პიქსელისთვის ერთხელ ეშვება. მიდგომა შეიდერზე აგებული AM ჰალფტონისთვის სტანდარტულია:

1. რასტრის სივრცეში მობრუნება. პიქსელის პოზიცია რასტრის კუთხით ბრუნდება, ამიტომ უჯრების ბადე შეიძლება 45°-ზე, 15°-ზე ან ნებისმიერ სხვა კუთხეზე იდგეს, გამოსახულება კი არ ბრუნდება.
2. უჯრის პოვნა და მისი ტონის აღება. შეიდერი ადგენს, რომელ უჯრაში ხვდება პიქსელი, ამ უჯრის ცენტრს უკან, გამოსახულების სივრცეში აბრუნებს და გამოსახულებას სწორედ ამ ადგილას კითხულობს. ფერი სიკაშკაშეში (luminance) წითლის, მწვანისა და ლურჯის შეწონილი ჯამით გადაიყვანება, სადაც მწვანეს ყველაზე დიდი წონა აქვს, ლურჯს კი ყველაზე მცირე. საღებავით დაფარვა კი ერთს გამოკლებული ეს სიკაშკაშეა, „კონტრასტისა“ და „სიკაშკაშის“ კორექციის შემდეგ.
3. წერტილის ზომა ფართობის მიხედვით. მრგვალი წერტილებისთვის რადიუსი ისე შეირჩევა, რომ წერტილის ფართობი საღებავით დაფარვას უდრიდეს: r = cell × √(t ÷ π), სადაც cell უჯრის ზომაა, t კი დაფარვა. ეს ფორმულა მოქმედებს, სანამ მეზობელი წერტილები დაახლოებით 78,5%-ზე ერთმანეთს არ შეეხება. ამის შემდეგ წერტილი უჯრის დიაგონალისკენ აგრძელებს ზრდას, რათა 100% მთლიან საღებავად იქცეს.
4. მეზობლების შემოწმება. ჩრდილებში წერტილები საკუთარ უჯრას სცდება, ამიტომ შეიდერი თითოეული პიქსელისთვის უჯრის ოთხ უახლოეს ცენტრს ამოწმებს. ასე წერტილები ერთმანეთს ისე ერწყმის, როგორც საღებავი, და უჯრის საზღვრებზე არ იჭრება. კიდეებს ანტიალიასინგის ვიწრო ზოლი აქვს, რომ ეკრანზე გლუვი დარჩეს.
5. ფორმის არჩევა. მრგვალი, კვადრატული და რომბისებრი წერტილები გამოსახულებიდან ერთნაირად იღებს მნიშვნელობებს და მხოლოდ მანძილის ფუნქციით განსხვავდება. ხაზოვანი რასტრი შტრიხის სისქეს მეზობელი უჯრების ცენტრებს შორის ინტერპოლაციით ითვლის, რაც გრავიურის მსგავს შტრიხებს იძლევა.

მეორე საღებავი მეორე საბეჭდი ფორმასავით მუშაობს. ის იმავე გამოსახულებას საკუთარ ბადეზე კითხულობს, საკუთარი კუთხით (ნაგულისხმევად პირველისგან 30°-ით დაშორებული), საკუთარი დაფარვით და პიქსელებში მოცემული აცდენით X და Y ღერძებზე. ეს აცდენა ფორმების შეუთავსებლობას ბაძავს — ფორმების მცირე წანაცვლებას ერთმანეთის მიმართ ბეჭდვისას. ნამდვილ საბეჭდ მანქანაზე ეს დეფექტია, აქ კი კონტროლირებადი ეფექტი, და აცდენილი ფორმის იგივე იდეა iakzhin.com-ის მთელ ვიზუალურ იდენტობას გასდევს. iakzhin.com-ის ქეისში ნაჩვენებია, როგორ გამოიყენება ეს ბეჭდური ენა მთელ საიტზე.

ინსტრუმენტიდან ბეჭდვაზე გადასვლისას ერთი გადაანგარიშება გამოგადგებათ: უჯრის ზომა გამოსახულების პიქსელებში ისაზღვრება, ამიტომ ეკვივალენტური ლინიატურა გამოყვანის გარჩევადობაზეა დამოკიდებული. 300 ppi-ზე 8-პიქსელიანი უჯრა 300 ÷ 8 = 37,5 lpi-ს შეესაბამება, ანუ მსხვილ, აშკარად შესამჩნევ რასტრს.

თუ პროექტს კონკრეტული საბეჭდი მანქანისთვის, ქაღალდისთვის ან ბრენდის სისტემისთვის დაგეგმილი ჰალფტონის გადაწყვეტა სჭირდება, ეს ვიზუალური დიზაინის სამუშაოს ნაწილია.